Naar aanleiding van het 25 jarig bestaan van  Poëziecentrum Nederland (2000-2025) publiceerde Demer Uitgeverij een bloemlezing waarbij elke dichter enkele gedichten afstond, naar eigen vrije keuze en meestal al elders eerder gepubliceerd. Stichter Wim van Til wilde vooral alle vrijwilligers zonder wie het ‘gecreëerde fenomeen’ niet zou bestaan in de feestvreugde laten delen.

DE VERZOENING 1. de nacht lijkt eindeloos voor hem zonder genade de volmaakte tegenpool van haar teder spreken haar klanken troosten niet noch de gebaren van haar handen die strelen willen gecodeerde zinnen zijn en blijven het leven tussen hen in iemand moet nu eindelijk ook zijn gevoelens gaan vertalen zijn verzoeningsdrang is zo groot 2. haar gehaaste stappen klinken na in haar warrige hoofd het schatten van afstanden is een spel geworden hoeveel passen tot bij zijn eenzaam huis tot aan het woord dat zij van hem verwacht als ze juist raadt zal alles voortaan beter zijn zal het uitgesprokene hen wederzijds vergeven raadt ze fout dan zal alles blijven zoals het altijd al verzwegen is geweest vals spelen doet ze niet 3. is een noodzaak: de zwarte koffie en het gebak dat ze meebrengt haar zoete stem die straks zijn ruimte vult zij zal tranen wegslikken want weerbaarheid is iets wat hij ook kent is iets wat hij haar heeft geleerd zij zal sterk zijn voor twee 4. zijn lichaam stil in de stoel zijn hand legt het album van de leugens weg souvenirs als onterechte zalving hij luistert naar haar verhaal de meeste dingen heeft ze verzwegen met opzet uit het boek geschrapt na jaren plots bekennen wat telt wat altijd is geweest haar liefde voor hem 5. hij dept zijn tranende ogen betast de streek rond zijn hart zijn hand verraadt een weke ziel hij keert terug naar het vasteland