Pleidooi voor ontroering (1990) is een invloedrijke Vlaamse bloemlezing van kortverhalen, samengesteld door literatuurcriticus en schrijver Jan Denolf. Uitgegeven door Houtekiet, bracht het boek een nieuwe generatie jonge, experimentele Vlaamse auteurs samen. De bundel was een reactie tegen het toen heersende postmodernisme. Waar literatuur in de jaren 80 vaak koel, afstandelijk en intellectueel was, pleitte Denolf voor een terugkeer naar verhalen die de lezer emotioneel moesten raken en overweldigen. Het centrale idee was dat fictie niet louter een spel met taal of constructies moest zijn, maar weer moest durven ontroeren. Het boek diende als springplank voor diverse schrijvers die later zouden uitgroeien tot vaste waarden in de Nederlandstalige literatuur. Enkele noemenswaardige auteurs en verhalen uit de bundel zijn: Frank Albers, Suzanne Binnemans, Peter Verhelst en Eriek Verpale. Het boek is inmiddels een klassieker in de Vlaamse literatuurgeschiedenis.