BEETJE BIO


Eindhoven, 1968. In gebouw Katholiek Leven woedt de Blue Beat Revolt, een popfestivalletje waar de Amsterdamse performer Johnny the Selfkicker zijn gedicht ‘Een stralende zon’ uitschreeuwt tegen een decor van kleine gekleurde belletjes van vloeistofdia’s. Poëzie als performance, anders dan de brave voordrachten op de middelbare school. Het sprak me aan …

Nee, ik sloeg niet direct aan het dichten. In mijn beginnend schrijversleven waren het vooral cursiefjes voor de schoolkrant. En voor een eigen buurtblad griezelverhalen, bij voorkeur geschreven op avonden met ouders de deur uit. En er dan zelf bang door worden. Bij het naar bed gaan eerst het licht in het volgende vertrek aandoen, voor het in de vorige kamer te doven.

Perfomance, naast Johnny ook de specialiteit van Simon Vinkenoog en wat later Jules Deelder. In België is het wat wachten op het verzenkabaret ‘Jamboree’ van Tom Lanoye. Nevenstaand gedicht kan zich niet met hun werk meten, maar is wel podium-gedacht: het komt dan uit een pakje dat iemand vanuit het publiek aanreikt.


►   contact

FRITS  SCHETSKEN, BEETJE BIO

Het Stille Pand

 1  2  3  4  5

Gedichtje om uit te pakken


een engagement

een echt engagement

dat heb ik altijd

al willen hebben

ja echtig

je kon het niet beter

gekozen hebben.


alhoewel,

is het niet een ietsje

aan de grote kant?

natuurlijk

je moet eraan wennen

zeker als je er nog nooit

eentje hebt gehad


maar kijk nu zelf eens mee

en zeg eens eerlijk

het is toch een hele brok

als je er zo rechtstreeks

mee geconfronteerd wordt.


o, het trekt me wel aan

daar niet van hoor

ik vraag me echter af

dacht je ook niet?


zeg

zouden we het nog kunnen

ruilen?


foto: Danielle Janssens

de bewoners

Toermalijn