Hans BEERS schilderkunst - restauratie

HSP
Renée Van Hekken de verhalen van de wind
De verhalen van de wind zijn geschreven tijdens het uitbreken van de ziekte van mijn echtgenoot Joseph Laureys, kunstschilder. Alzheimer. Ik heb de gevoelens en belevingen tijdens deze ziekte in mijn verhalen verwerkt opdat anderen hier wat aan zouden kunnen hebben. Ik weet hoe erg zwaar het is om met iemand met deze ziekte te leven. Hopelijk kunnen anderen hieruit ook kracht putten om de beleving te kunnen volhouden en doorstaan. Renée Van Hekken
omslagontwerp: “ Windvrouw ” Walter van Wetswinkel
DE RIETEN STOEL VAN MARCEL Bij mijn eerste huwelijk in de jaren 70 van de vorige eeuw, kreeg ik per toeval een rieten stoel cadeau. U moet weten dat bij mijn eerste huwelijk diverse kunstenaars aanwezig waren van divers, kleurrijk pluimage. Waaronder ook de Brugse dichter Marcel van Maele. Hij had de vooravond van het huwelijk met mij en mijn toenmalige echtgenoot, een bekende fotograaf, in het café gezeten en ik had hem gezegd dat ik dol was op rieten stoelen. De volgende dag trouwden mijn toenmalige echtgenoot nummer één en ik en hadden een drukbezochte huwelijksreceptie in een mooi negentiende-eeuws pand in de binnenstad. En wat gebeurde er die middag. Omstreeks vier uur in de namiddag verscheen plotseling de dichter Marcel van Maele in ons midden. Hij stapte buiten uit een taxi, gaf de chauffeur de opdracht de koffer te openen en de rieten stoel die eruit tevoorschijn kwam, naar binnen te dragen. De feestzaal in, waar onze genodigden op rode pluchen stoeltjes zaten en van champagne, diverse dranken en gebak genoten En Marcel stond daar, pontificaal, achter zijn rieten zetel die hij voor mijn neus neer liet zetten. Hij gaf de taxichauffeur een ruime fooi en zei met zijn overluide stem met Brugs accent: “zie daar uw rieten stoel“. En ja hoor, het was de rieten stoel uit het café “De boer van Tienen“ waar we de vorige avond gezeten hadden en die ik zo mooi vond. Marcel had de stoel gewoon meegenomen. De taxi in, en naar de feestzaal met rode pluchen stoelen gereden. Arm tegen rijk, kitsch tegen vintage. Mijn vader sloeg Marcel op zijn brede schouder en ging dadelijk in de rieten stoel zitten.Met zijn opgeheven glas champagne in zijn hand nodigde hij Marcel prompt uit voor het souper die avond. De rieten stoel van Marcel is nooit meer bij mij weg geweest. En Marcel zélf, die bleef feestvieren, en na het souper dook hij weer een taxi en de nacht vol sterren in. In zijn hand had hij een zak met de etensresten, op zijn joods, voor zijn katten thuis. Mijn vader heeft hem vrolijk uitgewuifd en noemde Marcel een prachtkerel. Ik heb mij tenslotte moe en voldaan over het cadeau, in de rieten stoel laten zakken…
Jos Laureys - kunstschilder  foto: Erik Gintelenberg
DE SCHILDER EN ZIJN ZIEKTE De schilder is dement geworden. Het was nog winter, toen de ziekte hard toesloeg. Plotseling was de mist in zijn hoofd zo dik geworden als erwtensoep en wist hij van niets meer af. Zijn wereld werd zeer klein, zijn leven een hel. Alle poppen en ook de poppenprins keken het aan, toen hij weg werd gebracht. Weg uit het poppenrijk, weg uit de mooie sprookjeswereld van zijn elfjes, zijneigen verleden, zijn rijk. Voortaan woont de schilder in zijn schilderijen, in de symboliek van zijn dromen, waar niemand binnen kan komen. Hij is onbereikbaar geworden en wuift zo af en toe eens naar de poppenmoeder, of gooit geraniumblaadjes naar beneden, vanop het terras. Vanuit een verste verte. De schilder is een schim geworden van zichzelf, een schaduw in de mist. Hij verdwijnt stilaan maar zeker. En de poppenprins buigt het hoofd.
Marcel van Maele (1931-2009) Ron Scherpenisse
(c) Ron Scherpenisse