beeldend

Het Stille Pand

poëzie

V.P.M. Bio

In beweging

IN BEWEGING

TENTOONSTELLING

Cultuurstation Tracé, Veltwijcklaan 222 te 2180 Antwerpen (2-14/02/2018)

Dames en heren, beste vrienden, hartelijk welkom in Cultuurstation Tracé op de vernissage van de tentoonstelling van V.P.M. Bio, beeldend dichter.


Er zijn dichters en er zijn beeldende kunstenaars. Sommigen zijn én dichter én beeldend kunstenaar – dubbeltalenten noemt men dat. Er zijn dichters die in hun plastisch werk tekst verwerken en die zou je beeldende dichters kunnen noemen. Is V.P.M. Bio zo’n beeldend dichter?


Nee, het is iets ingewikkelder. Om iets van dat geheim te ontsluieren neem ik u mee naar een dag in december toen Vincent en ik na een urenlange autotocht in een sneeuwstorm uiteindelijk in zijn atelier belandden.

 

Terwijl we ontdooiden bij een kop koffie gaf hij een vurige uiteenzetting over wat hij The end of Art noemde. Ik citeer: Ten eerste: veel kunstenaars maken hun werk niet meer zelf, maar laten het vervaardigen. Het métier gaat verloren, heel wat  materiekennis verdwijnt. Ten tweede: er zijn kunstenaars die een voorwerp in een ruimte plaatsen met een tekst erbij als verantwoording: iets met uitleg erbij wordt tot kunst verheven. Ten derde: kunst is een commercieel object geworden, gereproduceerd op borden, kopjes, posters etc. Wat heeft dat nog met het originele werk of de kunstenaar te maken?

 

Van iemand die zo’n krachtig betoog voert over wat hij  “de verloedering van de kunst” noemt, mag je verwachten dat hij het anders aanpakt en daar was ik getuige van toen hij een indrukwekkend aantal reeksen werken toonde en iets over zijn manier van werken prijs gaf. Ik geef u natuurlijk niet in detail de geheimen van zijn procedé mee, maar ik kan u wel vertellen dat hij steeds vertrekt vanuit een gedicht, een decor opbouwt, waarin hij een levend model plaatst en dat alles fotografeert en - al stelt hij duidelijk dat hij geen schilder is - het een en ander bewerkt met kleur. Als hij er een afdruk van maakt, vaak om die opnieuw te bewerken, is dat geen digitale afdruk omdat het resultaat daarvan steeds hetzelfde is, maar een handmatige - zo is de hand van de kunstenaar nog aanwezig en is het resultaat van elke druk verschillend.

 

Maar er is nog meer. Als fotograaf combineert hij studiowerk en buitenopnames. Voor een Auschwitz-reeks b.v. heeft hij ter plaatse details gefotografeerd om ze later in zijn werk te integreren. In een andere reeks verwerkt hij resten van het typisch blauwe brandglas uit de kathedraal van Chartres.

 

Bij sommige werken wordt het desbetreffende gedicht getoond in bakjes, waar hij water in laat lopen, zodat de tekst wat uitloopt en er weer een ander beeld ontstaat. Of, door hout of touw te integreren, krijgen sommige werken iets driedimensionaals.

 

Aan het eind van het atelierbezoek gaf hij het geheim achter zijn naam prijs: V.P.M. Bio staat voor Vincent Prosper Maurice Bio.  Geen bioproduct, voegde hij er schalks aan toe, maar eigenlijk zijn z’n werken wél bio-producten: van begin tot eind door de menselijke hand vervaardigd, verzorgd en geteeld.

 

De werken van V.P.M. Bio zijn verhalen die hij in lagen opbouwt en waarbij hij de kijker uitnodigt die te ontrafelen. Beelden, al dan niet vervat achter rasters en kaders, waarbij hij speelt met wat nog duidelijk zichtbaar is en wat niet; waarbij hij beelden samenvoegt tot het menselijk oog dat bijna niet meer kan vatten. Wie zich openstelt voor dit avontuur stapt de wereld binnen van een beeldend dichter die het kijken in een ander daglicht stelt, ons uitnodigt te ontdekken wat er op het eerste zicht te zien is en wat nog in een laag of lagen eronder aanwezig is. Het resultaat is fascinerend, esthetisch een streling voor het oog en staat garant voor een betoverende afdaling in het gelaagde werk van V.P.M. Bio.


2 februari 2018


Roger Nupie

(© foto’s: Vera Seppion)





















Inleider Roger Nupie en V.P.M. Bio

… een aandachtig publiek

 Uit de reeks ‘The end of art’

  http://iki-claire.blogspot.be

“Hij maakt een moule (een gietvorm) van een deel van een menselijk lichaam, nl. de torso (het bovenlijf, de romp). Meestal vrouwen, maar om niet te discrimineren en politiek correct te blijven ook één mannenfiguur. In die sculptuur verwerkt hij foto’s of lagen van foto’s die aan het desbetreffende model toebehoren. Daar voegt hij zowel zachte en tedere elementen aan toe, bloesem b.v. als harde elementen: touw, blokjes hout, spijkers. Zo ontstaan de “spijkerzachte” glassculpturen. Het is nog altijd een vorm van fotografie, maar die is ondergeschikt aan wat er in de sculptuur te ontdekken is.”


 (uit de inleiding door Roger Nupie)