Dit gedicht verscheen in Gierik NVT jaargang 11, nr.2 bij beeldend werk van Carla Schot (°Haarlem 1944). Zij maakte zeer geëngageerde kunst die, door de archetypale duiding naar de oermens, het eigentijdse en het anekdotische overstijgt om een universele dimensie te krijgen. Men vindt in haar werk stijlreferenties teru naar Ensor en Fritz Van den Berghe.

THE WINDS OF WAR De uil op vilten vleugels neemt de schade op van breken buigen en beminnen de dagelijksheid van het bestaan vergetelheid en stilte sluiers over ’t rijgen van de dag rechtlijnigheid van chaos de toevalligheid van ’t eerste en ’t laatste woord Minerva’s vogel van wijsheid en van strijd schreeuwt in ’t wilde waaien van de wind En terwijl de woorden witter worden in het stilstaan van de tijd is er de warmte van twee armen en de terugkeer naar de teder- heid. (uit: Het labyrint der zinnen)