ANNMARIE DRIESSENS
Annemie Driessens is de auteur van het jeugdboek “Een kostbaar geschenk”, de bewogen en plezierige geschiedenis van het gezin Jongenelen, met vakantie in
Italië.
(Heideland-Orbis – ISBN 90 291 7034 4)
In deze lezing brengt ze echter een van haar belevenissen uit de eigen jeugd.
Een gewoon verhaal.
Het leven is voor iedereen een ander verhaal.
Dit is het mijne.
Ze droomde. Ze droomde dat ze met de kinderwagen naar het station liep met Hugo die aan een kant de stang
vast hield. Zo dadelijk zou Nand met de trein aankomen. Ze hoorde de stoomfluit al. Kijk daar kwam hij aanlopen,
hij zwaaide en Hugo rende op hem toe. Even later boog hij zich over de kinderwagen, zij sloeg het dekentje opzij
en... daar lag niets. Ze had helemaal geen kindje.
In paniek begon ze te roepen : waar is ons kindje, ons meisje is weg... Tante Mathilde kwam toegesneld, "Rustig,
Jeanneke, stil maar, alles is in orde. Hier is ze, naast je in de wieg." Of het nu kwam omdat ik mama's onrust
gewaar was geworden of gewoon omdat ik honger had, op dat moment begon ik te huilen.
Even later had ze mij in haar armen en zag ze me ook voor het eerst. "Mijn Annemieke," zei ze. "Wat ben ik blij
met mijn Annemieke."
Vele jaren later, op haar sterfbed, heeft ze dat nog eens herhaald.
Suzanne Binnemans zegt hierover het volgende: je schrijft zelf dat je dat stuk van het verhaal alleen maar hebt door anderen die het vertelden. Je grootste troef is
dat je zoveel details toont aan de lezer, maar ik heb me vooral laten meeslepen door jouw manier van schrijven. Liefde voor de taal vanaf de kleuterklas. Het
resultaat mag er zijn.
De manier waarop je alles hebt neergeschreven is zo ontzettend filmisch, dat het lezen ook een film wordt. Knap gedaan.
Hans Beers bracht gedichten van Annmarie Sauer en Tony Rombouts.
De oude vrouw
in haar te nauwe schoenen
dijt uit over haar eigen plek
Water in de benen
van jaren was en plas
en een bekken
bol en broos
van leven geven
Als ze opstaat
zet ze meteen de stoel op tafel
Maar nooit
nooit
liep ze
op blote voeten
door het gras
uit Eigen wegen - Annmarie Sauer
De genese van het gedicht
Tussen wat vergruisde schelpen
aan de vloedlijn van het strand
plots enkele herkenbare letters vinden.
Sommige zijn nog drijfnat
en zichtbaar op zoek naar hun functie.
Andere liggen blakend te praten
naast enkele aangespoelde kwallen
die voorzichtig liggen te vergaan en door
de zon nog niet volledig zijn uitgedroogd.
Langzaam stappend langs de branding
kijkend naar de geluidloze gebaren
van de uitglijdende golven
vult het mandje zich volledig van zichzelf.
Ieder gedicht is een vondst
uit de werkelijkheid.
Tony Rombouts